2013-ലെ ആ ഒരു ദൃശ്യം തമിഴ്‌നാട് രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രതീകങ്ങളിലൊന്നായി പിന്നീട് മാറുമെന്ന് അന്ന് ആരും കരുതിയിരുന്നില്ല. ചെന്നൈയിലെ ജവഹർലാൽ നെഹ്‌റു സ്റ്റേഡിയത്തിൽ ഇന്ത്യൻ സിനിമയുടെ ശതാബ്ദി ആഘോഷങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ, വേദിയിൽ രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രപതി പ്രണബ് മുഖർജീ , തമിഴ്‌നാട്ടിന്റെ ശക്തമായ മുഖ്യമന്ത്രി ജെ. ജയലളിത, ഇന്ത്യൻ സിനിമയുടെ അതിപ്രശസ്ത താരങ്ങൾ, സംവിധായകർ, നിർമാതാക്കൾ എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. അത് ഒരു സാധാരണ സിനിമാ ചടങ്ങല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് തമിഴ് സിനിമയുടെ ശക്തിയും സ്വാധീനവും രാഷ്ട്രീയവും ഒരുമിച്ചുകലർന്ന വമ്പൻ പ്രദർശനമായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ തിളക്കത്തിനിടയിൽ ഒരാൾ മാത്രം അസ്വസ്ഥനായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു , അത് മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല വിജയ് ആയിരുന്നു.

അന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ വിജയ് മാനസികമായും രാഷ്ട്രീയമായും വലിയ സമ്മർദ്ദത്തിലായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘തലൈവ’ സിനിമ വലിയ വിവാദങ്ങളിലൂടെയാണ് കടന്നുപോകുന്നത്. സിനിമ റിലീസ് ചെയ്യുന്നതിന് പോലും അനുമതി ലഭിക്കുമോ എന്ന ആശങ്ക നിലനിന്നിരുന്നു. വിവിധ രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദങ്ങളും ഭീഷണികളും ആരോപണങ്ങളും സിനിമയെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഉയർന്നിരുന്നു. സിനിമാ വ്യവസായത്തിലെ പലരും നിശബ്ദരായി. സർക്കാരും പിന്തുണ നൽകിയില്ല. തന്റെ സിനിമയ്ക്കായി പോലും തുറന്നുപറഞ്ഞ് നിൽക്കാൻ ആളുകൾ ഭയപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നു വിജയ്. അതിനിടയിലാണ് അദ്ദേഹം ആ ശതാബ്ദി ആഘോഷ വേദിയിലേക്ക് എത്തിയത് ഒരു സിനിമാതാരമായി മാത്രമല്ല, ജനപ്രീതി രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയായി മാറാമെന്ന ഭയത്തിന്റെ പ്രതീകമായി.

പിന്നീട് നടന്നത് തമിഴ്‌നാട് രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ട അപമാന നിമിഷങ്ങളിലൊന്നായി മാറി. അന്നത്തെ പ്രമുഖ താരങ്ങൾ പലരും മുൻനിര സീറ്റുകളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ വിജയ്‌ക്ക് അനുവദിക്കപ്പെട്ടത് ഏറ്റവും പിന്നിലെ സീറ്റായിരുന്നു. തമിഴ് സിനിമയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ താരപദവിയും ജനപ്രീതിയും കണക്കിലെടുത്താൽ അത് സാധാരണ ക്രമീകരണ പിഴവായി ആരും കണ്ടില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് തമിഴ്‌നാട്ടിലെ രാഷ്ട്രീയ-സിനിമാ സംസ്കാരത്തിൽ സീറ്റിംഗ് പോലും അധികാരത്തിന്റെ സൂചനയായി വായിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, അത് വളരെ വ്യക്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശമായിരുന്നു. “നിന്റെ സ്ഥാനം ഇതാണ്” എന്ന അധികാരത്തിന്റെ മൗനപ്രഖ്യാപനം.

അന്ന് വിജയ് പ്രതികരിക്കാനോ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകാനോ നിന്നില്ല. പകരം, തന്റെ അപമാനം അദ്ദേഹം നിശബ്ദനായി സഹിച്ചു. പക്ഷേ, ആ മുഖത്തെ വേദന തമിഴ്നാട് മുഴുവൻ കണ്ടു. ആ സമയത്ത് നടൻ വിക്രം വിജയിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നിരുന്നതും, ഐശ്വര്യ രജനികാന്ത് സംസാരിച്ചതും വലിയ വാർത്തയായി. വിജയ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, ആ മൗനമായിരുന്നു അന്ന് ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിഷേധം

എന്തുകൊണ്ടാണ് ജയലളിത അങ്ങനെ ചെയ്തത് എന്ന ചോദ്യം വർഷങ്ങളോളം നിലനിന്നു. എന്നാൽ തമിഴ്‌നാട് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം മനസ്സിലാക്കുന്നവർക്ക് അതിന്റെ അർത്ഥം വ്യക്തമായിരുന്നു. തമിഴ്‌നാട് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ സിനിമാ താരങ്ങൾ വെറും അഭിനേതാക്കളല്ല അവർ ജനമനസ്സുകളുടെ ഉടമകളാണ്. എം.ജി. രാമചന്ദ്രൻ എന്ന എംജിആർ സിനിമയിൽ നിന്നുയർന്ന് തമിഴ്‌നാട് രാഷ്ട്രീയത്തെ പൂർണമായി കീഴടക്കിയ ചരിത്രം ജയലളിത നേരിട്ട് കണ്ടയാളായിരുന്നു. എംജിആറിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പാഠശാലയിൽ നിന്നെത്തിയ ജയലളിതയ്ക്ക് സിനിമാതാരങ്ങളുടെ ജനപ്രീതി എത്ര അപകടകരമായി രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് മാറാമെന്ന് കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിജയ്‌യുടെ വളർന്നുവരുന്ന ആരാധകശക്തിയേയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സാധ്യതകളേയും നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള ശ്രമമായിട്ടാണ് പലരും ആ സംഭവത്തെ പിന്നീട് വിലയിരുത്തിയത്.

ഇവിടെ ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ വിരോധാഭാസം മറ്റൊന്നാണ്. ഒരിക്കൽ സ്വന്തം അപമാനത്തെ രാഷ്ട്രീയ ശക്തിയാക്കി മാറ്റിയ നേതാവായിരുന്നു ജയലളിത തന്നെ. 1989-ൽ തമിഴ്‌നാട് നിയമസഭയ്ക്കുള്ളിൽ നടന്ന അക്രമാസക്തമായ സംഭവത്തിൽ ജയലളിതയുടെ സാരി വലിക്കപ്പെടുകയും അവരെ അപമാനിക്കുകയും ചെയ്ത സംഭവം ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വിവാദപരമായ നിമിഷങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. കണ്ണീരോടെ നിയമസഭയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന അവർ, മഹാഭാരതത്തിലെ ദ്രൗപദിയെപ്പോലെ തന്നെ താരതമ്യം ചെയ്തു. “മുഖ്യമന്ത്രിയായിട്ടല്ലാതെ ഞാൻ ഈ സഭയിലേക്ക് തിരിച്ചുവരില്ല” എന്ന അവരുടെ പ്രഖ്യാപനം പിന്നീട് ചരിത്രമായി. 1991-ൽ അവർ മുഖ്യമന്ത്രിയായി തിരികെവന്നു. അപമാനത്തെ അധികാരമായി മാറ്റിയ ആ കഥ തന്നെയാണ് ജയലളിതയെ തമിഴ്‌നാട് രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഇരുമ്പ് വനിതയാക്കി തീർത്തത്.

അതിനാലാണ് 2013-ലെ വിജയ് സംഭവത്തിന് പിന്നിൽ ഒരു ഗഹനമായ രാഷ്ട്രീയ മനശാസ്ത്രം ഉണ്ടെന്ന് പലരും പറയുന്നത്. കാരണം ജയലളിതയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു പൊതുഅപമാനം ചിലപ്പോൾ മനുഷ്യരെ തകർക്കില്ല മറിച്ച് അവരെ ചരിത്രത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടും.
അടുത്ത വർഷങ്ങളിൽ വിജയ് സിനിമയിൽ കൂടുതൽ ശക്തനായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിനിമകൾ വെറും വിനോദമല്ലാതെ രാഷ്ട്രീയ സൂചനകളായി മാറി. സംഭാഷണങ്ങളിലും ഗാനങ്ങളിലും ഭരണവിരുദ്ധ പരാമർശങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ആരാധക സംഘടനകൾ ക്രമേണ രാഷ്ട്രീയ ഘടനകളായി മാറിത്തുടങ്ങി. “ദളപതി” എന്ന വിശേഷണം ഒരു സിനിമാ ബ്രാൻഡിൽ നിന്ന് ജനകീയ രാഷ്ട്രീയ പ്രതീകമായി വളർന്നു. വിജയ് തമിഴക വെട്രി കഴകം രൂപീകരിച്ച് രാഷ്ട്രീയത്തിലിറങ്ങി. ഇതൊരു സിനിമാതാരത്തിന്റെ താൽക്കാലിക ആവേശമായി പലരും കരുതിയെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വൻ ജനപ്രീതി കണ്ട് രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികൾ ഇപ്പോൾ ഭയത്തിലാണ്.

അതിനുശേഷം സംഭവിച്ചതാണ് ചരിത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും സിനിമാറ്റിക് ട്വിസ്റ്റ്. 2026-ൽ വിജയ് തമിഴ്‌നാട് മുഖ്യമന്ത്രിയായി സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്യാൻ എത്തിയപ്പോൾ വേദി വീണ്ടും അതേ ജവഹർലാൽ നെഹ്‌റു സ്റ്റേഡിയം തന്നെയായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഏറ്റവും പിന്നിൽ ഇരുത്തപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ ഇപ്പോൾ അതേ സ്റ്റേഡിയത്തിലേക്ക് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പരമാധികാരിയായി നടന്നു കയറി. 2013-ൽ അദ്ദേഹത്തിന് “പിൻസീറ്റ്” നൽകിയ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനം, 2026-ൽ അദ്ദേഹത്തിന് “മുഖ്യസീറ്റ്” കൈമാറി.

അതുകൊണ്ടാണ് ഈ കഥ തമിഴ്‌നാട്ടിൽ വെറും രാഷ്ട്രീയ വിജയകഥയായി മാത്രം കാണപ്പെടാത്തത്. ഇത് അപമാനവും ക്ഷമയും കാത്തിരിപ്പും അധികാരവും തമ്മിലുള്ള കഥയാണ്. തമിഴ്‌നാട് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്വഭാവം തന്നെ അതാണ് ഇവിടെ ജനങ്ങൾ പലപ്പോഴും അധികാരം നൽകുന്നത് തങ്ങളോട് മാനസികബന്ധം സൃഷ്ടിക്കുന്നവർക്കാണ്. അപമാനിക്കപ്പെട്ടവരോട് തമിഴ് ജനതക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സഹാനുഭൂതി ഉണ്ടെന്നത് എംജിആറിൽ നിന്ന് ജയലളിതയിലേക്കും, ജയലളിതയിൽ നിന്ന് വിജയിലേക്കും നീളുന്ന രാഷ്ട്രീയ പാരമ്പര്യമാണ്.

ചരിത്രത്തിലെ ചില നിമിഷങ്ങൾ അന്നേ അവസാനിക്കില്ല. അവ വർഷങ്ങളോളം കാത്തിരിക്കും. 2013-ലെ ആ പിൻനിര സീറ്റ് വെറും ഒരു കസേരയല്ലായിരുന്നു അത് തമിഴ്‌നാട് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അടുത്ത അധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. 13 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അതേ സ്റ്റേഡിയത്തിൽ മുഖ്യമന്ത്രിയായി നിന്ന വിജയ് തെളിയിച്ചത് ഒറ്റ കാര്യമാത്രമാണ് തമിഴ്‌നാട്ടിൽ അപമാനങ്ങൾ പലപ്പോഴും രാഷ്ട്രീയ വിപ്ലവങ്ങളുടെ വിത്തുകളായി മാറും.