മലയാള സാഹിത്യത്തെ ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിലേക്ക് ഉയർത്തിയ ഇതിഹാസകാരൻ തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ള നമ്മെ വിട്ടുപിരിഞ്ഞിട്ട് ഇന്ന് 27 വർഷം തികയുന്നു. 1999 ഏപ്രിൽ 10-നായിരുന്നു ആ വലിയ മനുഷ്യൻ കഥാവശേഷനായത്. മലയാള നോവൽ സാഹിത്യത്തിൽ റിയലിസത്തിന്റെ പുതിയ ഭാവുകത്വം കൊണ്ടുവന്ന അദ്ദേഹം, സാധാരണക്കാരായ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം അതിന്റെ എല്ലാ തീക്ഷ്ണതയോടും കൂടി അക്ഷരങ്ങളിലാവാഹിച്ചു.

1912 ഏപ്രിൽ 17-ന് ആലപ്പുഴ ജില്ലയിലെ തകഴിയിൽ ജനിച്ച അദ്ദേഹം, തന്റെ ചുറ്റുമുള്ള പച്ചമണ്ണിന്റെയും പണിയെടുക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെയും കഥകളാണ് ലോകത്തോട് പറഞ്ഞത്. കുട്ടനാടൻ ചേറിൽ ചവിട്ടിനിന്ന് അദ്ദേഹം രചിച്ച കൃതികൾ മലയാള ഭാഷയുടെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച് ആഗോളതലത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. തകഴിയിലെ ‘ശങ്കരമംഗലം’ എന്ന വീട്ടിലെ ചാരുകസേരയിലിരുന്ന് അദ്ദേഹം കുറിച്ച വാക്കുകൾ ഇന്നും മലയാളി മനസ്സാക്ഷിയുടെ ഭാഗമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

തകഴിയുടെ സാഹിത്യജീവിതം പുരോഗമന സാഹിത്യ പ്രസ്ഥാനവുമായി ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ താഴേത്തട്ടിലുള്ള മനുഷ്യരുടെ അതിജീവന പോരാട്ടങ്ങളെയാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ നോവലുകളിലൂടെയും ചെറുകഥകളിലൂടെയും അവതരിപ്പിച്ചത്. ‘തോട്ടിയുടെ മകൻ’ എന്ന നോവലിലൂടെ ആലപ്പുഴയിലെ തോട്ടികളുടെ ദുരിതപൂർണ്ണമായ ജീവിതവും ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ ക്രൂരതയും അദ്ദേഹം പുറംലോകത്തെ അറിയിച്ചു. ഇത് മലയാളത്തിലെ റിയലിസ്റ്റിക് സാഹിത്യത്തിന് പുതിയൊരു ദിശാബോധം നൽകി.

കുട്ടനാട്ടിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ ജീവിതവും അവർ നേരിട്ട ചൂഷണങ്ങളും വരച്ചുകാട്ടിയ കൃതിയാണ് ‘രണ്ടിടങ്ങഴി’. കാർഷിക സംസ്കൃതിയുടെയും അധ്വാനത്തിന്റെയും വീറും വാശിയും ഈ നോവലിൽ തുടിക്കുന്നുണ്ട്. കായലിൽ നിന്ന് മണ്ണും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള അഭേദ്യമായ ബന്ധത്തെ ഇത്രത്തോളം തനിമയോടെ അവതരിപ്പിച്ച മറ്റൊരു എഴുത്തുകാരൻ മലയാളത്തിലില്ല എന്ന് തന്നെ പറയാം.

തകഴിയെ അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ പ്രശസ്തനാക്കിയ കൃതിയാണ് ‘ചെമ്മീൻ’. കടലിന്റെ മക്കളായ അരയസമുദായത്തിന്റെ വിശ്വാസങ്ങളും പാരമ്പര്യങ്ങളും പശ്ചാത്തലമാക്കി രചിച്ച ഈ പ്രണയകാവ്യം 19-ഓളം വിദേശ ഭാഷകളിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പരീക്കുട്ടിയുടെയും കറുത്തമ്മയുടെയും വിഫലമായ പ്രണയം മലയാളിയുടെ ഗൃഹാതുരത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. രാമു കാര്യാട്ട് ഇതിനെ സിനിമയാക്കിയപ്പോൾ അത് ഇന്ത്യൻ സിനിമയിലെ തന്നെ ഒരു നാഴികക്കല്ലായി മാറി.

തകഴിയുടെ തൂലികയിൽ നിന്ന് വിരിഞ്ഞ മറ്റൊരു ബൃഹദ് ഗ്രന്ഥമാണ് ‘കയർ’. കുട്ടനാടിന്റെ ഇരുന്നൂറോളം വർഷത്തെ ചരിത്രം ആറ് തലമുറകളിലൂടെ വിവരിക്കുന്ന ഈ കൃതി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാസ്റ്റർപീസായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ആയിരത്തിലധികം കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെയും മണ്ണും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ വികാസപരിണാമങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോകുന്ന ഈ നോവൽ ഒരു ആധുനിക മഹാഭാരതം പോലെ വായനക്കാർക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നു.

അതുല്യമായ സാഹിത്യ സംഭാവനകൾ പരിഗണിച്ച് 1984-ൽ ഇന്ത്യയിലെ പരമോന്നത സാഹിത്യ ബഹുമതിയായ ജ്ഞാനപീഠം നൽകി രാജ്യം അദ്ദേഹത്തെ ആദരിച്ചു. കൂടാതെ പത്മഭൂഷൺ, കേന്ദ്ര-കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡുകൾ, വയലാർ അവാർഡ്, എഴുത്തച്ഛൻ പുരസ്കാരം എന്നിങ്ങനെ നിരവധി ബഹുമതികൾ അദ്ദേഹത്തെ തേടിയെത്തി. ഫ്രഞ്ച് കഥാകാരനായ ഗൈ ഡി മോപ്പസാങ്ങിനോടുള്ള ശൈലീപരമായ സാമ്യം കണക്കിലെടുത്ത് അദ്ദേഹത്തെ ‘കേരള മോപ്പസാങ്ങ്’ എന്നും വിശേഷിപ്പിക്കാറുണ്ട്.

മുപ്പതിലധികം നോവലുകളും അറുനൂറിലധികം ചെറുകഥകളും രചിച്ച തകഴി, തന്റെ കൃതികളിലുടനീളം സാമൂഹിക നീതിക്കും സമത്വത്തിനും വേണ്ടിയാണ് നിലകൊണ്ടത്. അധികാര മോഹിയായ ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ ഉയർച്ചയും പതനവും പ്രമേയമാക്കിയ ‘ഏണിപ്പടികൾ’ ഇന്നും പ്രസക്തമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ നോവലാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ‘വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ’ എന്ന ചെറുകഥ മലയാളത്തിലെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച പത്തു കഥകളിലൊന്നായി ഇന്നും വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നു.

ഇന്ന് തകഴിയിലെ ശങ്കരമംഗലം വീട് ഒരു മ്യൂസിയമായി നിലനിർത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവിടെയെത്തുന്ന ഓരോ വായനക്കാരനും ആ വലിയ കഥാകാരന്റെ സാന്നിധ്യം അനുഭവിക്കാൻ കഴിയും. തകഴിയുടെ അക്ഷരങ്ങൾ കേവലം കഥകളല്ല, മറിച്ച് കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിന്റെ അടയാളപ്പെടുത്തലുകളാണ്. ആധുനിക മലയാള സാഹിത്യത്തിന് അദ്ദേഹം നൽകിയ ഈ സമ്പത്ത് വരുംതലമുറകൾക്കും വഴിവിളക്കായിരിക്കും.

ഇരുപത്തിയേഴ് വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറവും തകഴി എന്ന പേര് മലയാളിയുടെ സിരകളിൽ ആവേശമായി പടരുന്നു. പച്ചമണ്ണിന്റെ മണമുള്ള ആ അക്ഷരങ്ങൾ നിലയ്ക്കാത്ത കടൽത്തിരമാലകൾ പോലെ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ഇന്നും പ്രകമ്പനം കൊള്ളിക്കുന്നു. ആ വലിയ മനുഷ്യന്റെ സ്മരണയ്ക്ക് മുന്നിൽ മലയാളക്കരയുടെ പ്രണാമം.