ഏപ്രിൽ 26-ന് നടക്കാനിരിക്കുന്ന തൃശ്ശൂർ പൂരത്തിന്റെ ആവേശത്തിലാണ് നഗരം. പത്രത്താളുകളിൽ ചമയങ്ങളുടെ മിന്നലാട്ടവും, വർണ്ണക്കുടകളുടെ വൈവിധ്യവും, സാമ്പിൾ വെടിക്കെട്ടിനായുള്ള കാത്തിരിപ്പും വാർത്തകളായി നിറയുന്ന ദിനങ്ങൾ. എന്നാൽ, ആ ആവേശം പാരമ്യത്തിൽ നിൽക്കെയാണ് ഇന്ന് മുണ്ടത്തിക്കോടുള്ള തിരുവമ്പാടിയുടെ വെടിക്കെട്ട് നിർമ്മാണശാലയിൽ നിന്ന് ആ ഭീകരവാർത്തയെത്തിയത്. ആഘോഷത്തിന്റെ നിറക്കൂട്ടുകൾക്ക് പകരം വെടിമരുന്നിന്റെ കറുപ്പും ചോരയുടെ ചുവപ്പും പടർന്ന മറ്റൊരു കറുത്ത ദിനം കൂടി തൃശ്ശൂരിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
​സാമ്പിൾ വെടിക്കെട്ടിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ അന്തിമഘട്ടത്തിൽ നിൽക്കെയാണ് ഇന്ന് ഈ സ്ഫോടനം നടന്നത്. വിവരമറിഞ്ഞ് മുണ്ടത്തിക്കോട്ടെത്തുമ്പോൾ പ്രദേശം മുഴുവൻ സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അന്തരീക്ഷത്തിലാകെ വെടിമരുന്നിന്റെ രൂക്ഷഗന്ധം. പോലീസ് തീർത്ത അതിർത്തികൾ കടന്ന്, പാടശേഖരത്തിന്റെ നടുവിലെ ആ നിർമ്മാണശാലയ്ക്ക് അടുത്തേക്ക് ചെല്ലുമ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ചകൾ വർണ്ണനാതീതമാണ്.
​ അൽപ്പസമയം മുൻപ് വരെ ആവേശത്തോടെ പണിയെടുത്ത മനുഷ്യരും നിർമ്മിച്ചു വെച്ച അമിട്ടുകളും ഉണ്ടായിരുന്ന ഇടം ഇപ്പോൾ തകർന്നു തരിപ്പണമായ  അവശിഷ്ടങ്ങൾ മാത്രം.

അഗ്നിശമനസേന വെള്ളമൊഴിച്ച് തീയണയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും പലയിടങ്ങളിലും കനലുകൾ പുകഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. പൊട്ടാത്ത അമിട്ടുകൾക്കും ഗുണ്ടുകൾക്കുമിടയിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ശരീരഭാഗങ്ങൾ. സഞ്ചിയിലേക്ക് ആ മാംസക്കഷണങ്ങൾ ശേഖരിക്കുന്ന രക്ഷാപ്രവർത്തകരും പോലീസും. മരച്ചില്ലകളിൽ പോലും തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മാംസഭാഗങ്ങൾ ഏത് കരിമ്പാറയെയും അലിയിക്കുന്ന കാഴ്ചയായിരുന്നു.
​മുണ്ടത്തിക്കോടേക്കുള്ള ഈ യാത്രയിൽ പാടുകാട് എന്ന പ്രദേശം പിന്നിടുമ്പോൾ മനസ്സ് 2006-ലെ ആ കറുത്ത ദിനത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുപോയി. അന്ന് പാറമേക്കാവിന്റെ വെടിക്കെട്ട് ശാലയിൽ ഉണ്ടായ ആ സ്ഫോടനം നേരിൽ കണ്ട ഒരാളെന്ന നിലയിൽ ആ ഓർമ്മകൾ ഒരു നടുക്കമായി ഇന്നും ഉള്ളിലുണ്ട്.
​"അന്ന് എ.സി.വിയിലെ ക്യാമറാമാനായിരുന്ന ഞാൻ വെടിക്കെട്ട് വിശേഷങ്ങൾ പകർത്തി അവിടെ നിന്ന് 300 മീറ്റർ മാറിയപ്പോഴാണ് ആ ഭീകരമായ സ്ഫോടനം നടന്നത്. അല്പം മുൻപ് ചിരിച്ചും വർത്തമാനം പറഞ്ഞും കണ്ട ആ ചെറുപ്പക്കാരെല്ലാം നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഇല്ലാതായി. അന്ന് ഞാൻ പകർത്തിയ ദൃശ്യങ്ങളായിരുന്നു അവിടെ എത്രപേർ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് കണ്ടെത്താൻ അധികൃതരെ സഹായിച്ചത്."
ഇന്ന് ​തൃശ്ശൂർ മെഡിക്കൽ കോളേജിന്റെ വരാന്തകളിൽ തിങ്ങിക്കൂടിയ ജനക്കൂട്ടം ഒരു വൻ ദുരന്തത്തിന്റെ ആഴം വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മോർച്ചറിക്ക് ഉള്ളിലെ കാഴ്ചകൾ വാക്കുകൾക്ക് അതീതമാണ്. ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾക്കും അപ്പുറം ആ മരവിച്ച മുറിക്കുള്ളിൽ നിശബ്ദമായ ശവമഞ്ചങ്ങൾ കാത്തിരിക്കുകയാണ്.
​
​ഓരോ വെടിക്കെട്ട് ദുരന്തത്തിന് ശേഷവും നമ്മൾ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിക്കും. എന്നാൽ ആ ചർച്ചകൾ വീണ്ടും അടുത്ത ദുരന്തം വരെ നീളുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. പൂരങ്ങളും ആഘോഷങ്ങളും ആചാരങ്ങളും വേണം, പക്ഷേ അവ മനുഷ്യജീവനെ ബലികൊടുത്തുകൊണ്ടാകരുത്.
​ഇനിയൊരു പാടുകാടോ മുണ്ടത്തിക്കോടോ ആവർത്തിക്കാതിരിക്കട്ടെ. കർശനമായ സുരക്ഷാ മാനദണ്ഡങ്ങൾ പാലിച്ചുമാത്രം ഇത്തരം വെടിക്കെട്ടുകൾ നടത്താൻ അധികൃതർ തയ്യാറാകണം. കാരണം, ഓരോ പൂരവും കഴിഞ്ഞ് ആവേശം അടങ്ങുമ്പോൾ വീടുകളിൽ തിരികെ എത്താൻ കാത്തിരിക്കുന്ന കുറേ മനുഷ്യരുണ്ട്. അവരെ കരിമരുന്നിന് വിട്ടുകൊടുക്കാൻ നമുക്കാവില്ല.