ഇലകൾ നിറം മാറുകയും സായാഹ്നങ്ങൾ കൂടുതൽ തണുത്തതാകുകയും ചെയ്യുന്ന എല്ലാ ഒക്ടോബർ 31 നു അമേരിക്കൻ ഗ്രാമങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലും ഒരു പ്രത്യേക ആവേശം അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്. പൂമുഖങ്ങളിൽ പമ്പ്കിന്സ്  പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു, കുട്ടികൾ വർണ്ണാഭമായ വേഷങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു, കുടുംബങ്ങൾ മിഠായിക്കൂട്ടങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്നു. സന്ധ്യയാകുമ്പോൾ കോളിങ് ബെല്ലുകൾ മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങുകയും, സന്തോഷം തുളുമ്പുന്ന കുട്ടികളുടെ സ്വരങ്ങൾ “ട്രിക്ക് ഓർ ട്രീറ്റ്!” (Trick or treat!) എന്ന് വിളിച്ചുപറയുകയും ചെയ്യുന്നു.

കുട്ടികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഹാലോവീൻ എന്നത് വേഷവിധാനങ്ങളുടെയും മിഠായികളുടെയും ചിരിയുടെയും ഭാവനയുടെയും രാത്രിയാണ്. എന്നാൽ പല കുടുംബങ്ങൾക്കും സമൂഹങ്ങൾക്കും ഇതതിനേക്കാളേറെയാണ്.അയൽക്കാരെ പരസ്പരം ഒന്നിപ്പിക്കുന്ന ലളിതമായ ഒരു അവസരമാണിത്.

ഹാലോവീന് വലിയൊരു ചരിത്രമുണ്ട്. അതിൻ്റെ ആദ്യകാല വേരുകൾ പുരാതന കെൽറ്റിക് വിളവെടുപ്പാ ചാരങ്ങളിലേക്കാണ്, പ്രത്യേകിച്ചും ‘സാംഹെയ്ൻ’ (Samhain) ഉത്സവത്തിലേക്ക് ചെന്നെത്തുന്നത്. നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ ഈ ആചാരങ്ങൾ ‘ഓൾ സെയ്ന്റ്സ് ഡേ’യുമായി (All Saints' Day) ബന്ധപ്പെട്ട ക്രിസ്തീയ ആചാരങ്ങളുമായി ലയിച്ചുചേർന്നു. ഓൾ സെയ്ന്റ്സ് ഡേയുടെ തലേദിവസം ‘ഓൾ ഹാലോസ് ഈവ്’ (All Hallows’ Eve) എന്നറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി, പിന്നീട് അത് ചുരുങ്ങി ഹാലോവീൻ (Halloween) ആയി മാറി.

കുടിയേറ്റക്കാർ, പ്രത്യേകിച്ച് അയർലൻഡിൽ നിന്നും സ്കോട്ട്ലൻഡിൽ നിന്നും ഉള്ളവർ, നിരവധി ഹാലോവീൻ ആചാരങ്ങൾ അമേരിക്കയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. കാലക്രമേണ ഈ ആഘോഷം മാറുകയും കുട്ടികൾ, കുടുംബങ്ങൾ, വേഷങ്ങൾ, മത്തങ്ങകൾ, അയൽപക്ക പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവയിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

പരിചിതമായ ‘ട്രിക്ക് ഓർ ട്രീറ്റ്’ എന്ന ആചാരവും ക്രമേണയാണ് വളർന്നുവന്നത്. മുൻകാല യൂറോപ്യൻ ആചാരങ്ങളിൽ ആളുകൾ ഭക്ഷണത്തിനോ ചെറിയ സമ്മാനങ്ങൾക്കോ വേണ്ടി വീടുതോറും പോകാറുണ്ടായിരുന്നു. അമേരിക്കയിൽ, ആധുനിക കുട്ടികളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ഈ ആചാരം 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വളരെ ജനപ്രിയമാവുകയും ഇന്ന് നാം കാണുന്ന അയൽപക്ക പാരമ്പര്യമായി വളരുകയും ചെയ്തു.

എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഹാലോവീൻ എന്നത് പ്രേതങ്ങളെക്കുറിച്ചോ മന്ത്രവാദികളെക്കുറിച്ചോ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന അലങ്കാരങ്ങളെക്കുറിച്ചോ ഉള്ളതല്ല. ഈ ആഘോഷത്തിന് പിന്നിലുള്ള കൂട്ടായ്മയുടെ ആത്മാവാണ് ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിലമതിക്കുന്നത്.കഴിഞ്ഞ അരനൂറ്റാണ്ടിലധികമായി ഞാൻ മക്കളോടും കൊച്ചു മക്കളോടും ചേർന്ന്‌ ഈ ആഘോഷത്തിൽ പങ്കു ചേരുന്നത് എനിക്ക് വളരെ സന്തോഷം നൽകുന്നു

ഇന്ത്യയിൽ വളർന്നപ്പോൾ ഞാൻ “ഹാലോവീൻ” എന്നോ “ട്രിക്ക് ഓർ ട്രീറ്റ്” എന്നോ ഉള്ള വാക്കുകൾ കേട്ടിട്ടേയില്ലായിരുന്നു. 1971-ൽ അമേരിക്കയിൽ എത്തിയ ശേഷമാണ് ഞാൻ അറിയുകയും അഭിനന്ദിക്കുകയും ചെയ്ത പുതിയ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ ഒന്നായി ഇത് മാറുന്നത്.

ഇന്നും, കുട്ടികൾ തങ്ങളുടെ ചെറിയസഞ്ചികളുമായി മാതാപിതാക്കൾക്കൊപ്പം നടപ്പാതകളിലൂടെ നടന്നുപോകുന്നതും ഓരോ വീടിന്റെയും അരികിലേക്ക് ആകാംക്ഷയോടെ എത്തുന്നതും കാണാൻ എനിക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമാണ്. അയൽക്കാർ പുഞ്ചിരിയോടും ദയയോടും കൂടി തങ്ങളുടെ വാതിലുകൾ തുറക്കുന്നതും, കുട്ടികളുടെ ചിരിയും നിഷ്കളങ്കമായ ആവേശവും തെരുവുകളിൽ നിറയുന്നതും കാണുന്നത് എനിക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നു.

നമ്മുടെ തിരക്കേറിയ ജീവിതത്തിൽ, ഏതാനും വീടുകൾ മാത്രം അകലെ താമസിക്കുന്ന ആളുകളെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ പലപ്പോഴും വളരെ കുറച്ചേ അറിയാറുള്ളൂ. എന്നാൽ, ഹാലോവീൻ സായാഹ്നത്തിൽ വാതിലുകൾ തുറക്കപ്പെടുന്നു. അയൽക്കാർ പരസ്പരം അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്നു. മാതാപിതാക്കൾ കുട്ടികളോടൊപ്പം നടക്കുന്നു. ഒരു കഷണം മിഠായിയോ, ഒരു പുഞ്ചിറിയോ, അല്ലെങ്കിൽ ലളിതമായ ഒരു “ഹാപ്പി ഹാലോവീൻ!” ആശംസോ മനുഷ്യബന്ധത്തിന്റെ ചെറിയൊരു നിമിഷത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

മുതിർന്ന പൗരന്മാർക്ക്, പ്രത്യേകിച്ച് തങ്ങളുടെ സമയം ഏറെയും വീടുകളിൽ ചെലവഴിക്കുന്നവർക്ക്, വാതിൽക്കൽ കുട്ടികളെ കാണുന്നതും കേൾക്കുന്നതും പ്രത്യേകതരം സന്തോഷം നൽകും. അവരുടെ ആവേശവും ചിരിയും ശാന്തമായ ആ സായാഹ്നത്തിന് വെളിച്ചം പകരും.

ഇന്ന് ഹാലോവീൻ എന്നത് പരമ്പരാഗതമായ വീടുതോറുമുള്ള ട്രിക്ക് ഓർ ട്രീറ്റിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; സ്കൂൾ പരിപാടികൾ, പള്ളി-സമൂഹ ഒത്തുചേരലുകൾ, മത്തങ്ങ ഉത്സവങ്ങൾ, അയൽപക്ക ആഘോഷങ്ങൾ എന്നിവയും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ആചാരങ്ങൾ ഇനിയും മാറിയേക്കാം, എന്നാൽ സുന്ദരമായ ഒരു കാര്യം എക്കാലത്തും ഒരേപോലെ തുടരുന്നു—അത് മനുഷ്യർ ഒരുമിച്ചു കൂടുന്നു എന്നത്..

ഒരുപക്ഷേ അതാണ് ഹാലോവീന്റെ യഥാർത്ഥ സന്തോഷം. നാം നൽകുന്നതോ സ്വീകരിക്കുന്നതോ ആയ മിഠായി മാത്രമല്ല അത്. നാം കൈമാറുന്ന പുഞ്ചിരികളും, സന്തോഷം പങ്കിടുന്ന കുട്ടികളും, അഭിവാദ്യം ചെയ്യുന്ന അയൽക്കാരും, കുടുംബങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുണ്ടാക്കുന്ന ഓർമ്മകളുമാണത്.

ഈ ഹാലോവീനിൽ, കോളിങ് ബെൽ മുഴങ്ങുകയും “ട്രിക്ക് ഓർ ട്രീറ്റ്!” എന്ന പരിചിതമായ വാക്കുകൾ നമ്മൾ കേൾക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, തുറക്കപ്പെടുന്ന ഓരോ വാതിലിനു പിന്നിലും അല്പം ദയയും സന്തോഷവും പങ്കിടാനുള്ള അവസരമുണ്ടെന്ന് നമുക്ക് ഓർക്കാം. ആളുകൾക്ക് പരസ്പരം വേർപിരിഞ്ഞു പോകാൻ എളുപ്പമുള്ള ഈ ലോകത്ത്, ലളിതമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയും ഊഷ്മളമായ സ്വാഗതവും പോലും, അയൽക്കാർ തങ്ങളുടെ വാതിലുകളും ഹൃദയങ്ങളും പരസ്പരം തുറക്കുമ്പോൾ നാം എത്രമാത്രം അനുഗ്രഹീതരാണെന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും.

സി. വി. സാമുവൽ, ഡെട്രോയിറ്റ്, മിഷിഗൺ