“മിക്ക ആളുകൾക്കും മതത്തെക്കുറിച്ച് കാര്യമായി അറിയില്ല; അവർ ഒരു സമൂഹമെന്ന ജനക്കൂട്ടത്തെ പിന്തുടരുന്നു” — ഇത് ധീരമായ പ്രസ്താവനയാണ്. പക്ഷേ അത് പൂർണ്ണസത്യമാണോ?

“അറിയില്ല” എന്ന് പറയുമ്പോൾ എന്താണ് അർത്ഥം?

അക്കാദമിക് പഠനം മാത്രമോ അറിവ്? തത്ത്വചിന്താ പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചാൽ മാത്രമോ ജ്ഞാനം?

ഒരു അമ്മച്ചിക്ക് തത്ത്വചിന്ത അറിയില്ലായിരിക്കും; പക്ഷേ കഷ്ടപ്പാട്, ക്ഷമ, പ്രത്യാശ എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അവൾക്ക് ആഴത്തിലുള്ള ജീവിതജ്ഞാനം ഉണ്ടാകാം. അറിവ് പുസ്തകത്തിൽ മാത്രം അല്ല; അനുഭവത്തിലും മുറിവുകളിലും ജീവിതപാഠങ്ങളിലും നിന്ന് ലഭിക്കുന്നതാണ്.

“ജനക്കൂട്ടത്തെ പിന്തുടരുന്നു” എന്ന വാദവും ഒന്ന് പരിശോധിക്കണം.

മനുഷ്യർ സ്വഭാവത്തിൽ സാമൂഹിക ജീവികളാണ്. ഭാഷ, ആചാരം, മതം  എല്ലാം ആദ്യം നമുക്ക് പാരമ്പര്യമായി ലഭിക്കുന്നു. പിന്നീട് മാത്രമാണ് നമ്മൾ അവയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്. നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മാതൃഭാഷ തിരഞ്ഞെടുത്തില്ല; അതുപോലെ വിശ്വാസവും പലപ്പോഴും പാരമ്പര്യമായി ലഭിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് പാരമ്പര്യം അജ്ഞതയെന്നർത്ഥമല്ല.

ആത്മീയതയ്ക്ക് മൂന്നു പാളികളുണ്ട്:

സാംസ്കാരിക മതം – ആചാരങ്ങളും പാരമ്പര്യവും.
വ്യക്തിപരമായ വിശ്വാസം – നിങ്ങൾ ബോധപൂർവ്വം അംഗീകരിക്കുന്നത്.
അസ്തിത്വപരമായ ഏറ്റുമുട്ടൽ – ജീവിതം തകരുമ്പോൾ നിങ്ങൾ നേരിടുന്ന ആന്തരിക ചോദ്യം.
മിക്ക ആളുകളും ആദ്യ പാളിയിലാകും. ചിലർ രണ്ടാമത്തേതിലേക്ക് കടക്കും. വളരെ കുറച്ച് പേർ മാത്രമാണ് മൂന്നാമത്തേതിൽ ആഴത്തിൽ പ്രവേശിക്കുന്നത്. പക്ഷേ ഇത് മതത്തിൽ മാത്രം ബാധകമല്ല; രാഷ്ട്രീയം, ആശയധാര, ജീവിതശൈലി — എല്ലായിടത്തും ഇത് കാണാം.

യഥാർത്ഥ വിഭജനം വിശ്വാസിയും നിരീശ്വരവാദിയും തമ്മിലല്ല.

പരിശോധിച്ച ജീവിതവും പരിശോധിക്കാത്ത ജീവിതവുമാണ് വ്യത്യാസം.

അതിനാൽ പ്രധാനചോദ്യം ഇതാണ്:

ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്?

ഭയമോ? ശീലമോ? സമൂഹമോ? അനുഭവമോ? തെളിവോ?

ആത്മീയ പക്വത ആരംഭിക്കുന്നത്, പാരമ്പര്യമായി ലഭിച്ച വിശ്വാസത്തെ സത്യസന്ധമായി ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോഴാണ്.

അഹങ്കാരത്തിലല്ല, അന്ധവിശ്വാസത്തിലല്ല, പക്ഷേ ധീരമായ ആത്മപരിശോധനയിലാണ്.

നമുക്ക് ചുറ്റും ആൾക്കൂട്ടം എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും.

പക്ഷേ നിങ്ങൾ നിൽക്കുന്ന സ്ഥാനം നിങ്ങൾ ഒരിക്കലെങ്കിലും നിശ്ചലമായി പരിശോധിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

അവിടെ നിന്നാണ് യഥാർത്ഥ ആത്മീയത തുടങ്ങുന്നത്.

 ഡോ. മാത്യു ജോയിസ് മാടപ്പാട്ട്