അണുബോംബുകൾ കൈവശമുണ്ടായിട്ടും യുദ്ധങ്ങളിൽ വൻശക്തികൾ ചെറിയ രാജ്യങ്ങളുടെ മുന്നിൽ പതറിപോകുന്നത് എന്താണ്? അടുത്തകാലത്ത് അമേരിക്ക വെനിസുലയിൽ നടത്തിയത് ഒരു യുദ്ധമായി കണക്കാക്കാനാവില്ല, എന്നാൽ റഷ്യ-ഉക്രെയ്‌ൻ യുദ്ധം 4 വർഷങ്ങൾ കടന്നു. ഇപ്പോൾ അമേരിക്കയും ഇസ്രയേലും സംയുക്തമായിച്ചേർന്നു നടത്തിയ യുദ്ധവും 20 ദിവസങ്ങൾ കടന്നു. ഇതിന് പിന്നിൽ പ്രധാനമായും ചില രാഷ്ട്രീയവും സൈനികവുമായ കാരണങ്ങളുണ്ട്.

അണുബോംബ് എന്നത് പ്രയോഗിക്കാനുള്ള ഒരു ആയുധത്തേക്കാൾ ഉപരി, ശത്രുവിനെ ഭയപ്പെടുത്തി നിർത്താനുള്ള ഒരു മാർഗ്ഗമായാണ് കാണുന്നത്. അണുവായുധം ഉപയോഗിക്കുന്ന രാജ്യം ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഒറ്റപ്പെടുകയും കടുത്ത ഉപരോധങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വരികയും ചെയ്യും.

ചെറിയ രാജ്യങ്ങൾ വൻശക്തികളെ നേരിടുന്നത് നേരിട്ടുള്ള യുദ്ധത്തിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് തന്ത്രങ്ങളിലൂടെയാണ്. വലിയ സൈന്യത്തിന് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്ത രീതിയിലുള്ള മിന്നൽ ആക്രമണങ്ങളും ഒളിയുദ്ധങ്ങളും ചെറിയ രാജ്യങ്ങൾ പയറ്റുന്നു. സ്വന്തം മണ്ണിൽ യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ അവിടുത്തെ ഭൂപ്രകൃതിയും വഴികളും ചെറിയ രാജ്യങ്ങൾക്ക് നന്നായി അറിയാം. ഇത് വലിയ സൈന്യത്തെ കുടുക്കാൻ അവരെ സഹായിക്കുന്നു.

ചെറിയ രാജ്യങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ല പോരാടുന്നത്. ഉക്രെയ്‌നിന്റെ കാര്യം എടുത്താൽ, അമേരിക്കയും യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും നൽകുന്ന ആധുനിക ആയുധങ്ങളും സാമ്പത്തിക സഹായവുമാണ് അവരെ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ സഹായിക്കുന്നത്. ഇറാൻ ആകട്ടെ, തങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്തിലുള്ള ചെറിയ ഗ്രൂപ്പുകളെ (Proxies) ഉപയോഗിച്ചാണ് വൻശക്തികളെ പ്രതിരോധിക്കുന്നത്.

വൻശക്തികൾ പലപ്പോഴും രാഷ്ട്രീയ ലാഭത്തിനോ സ്വാധീനത്തിനോ വേണ്ടിയാണ് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നത്. എന്നാൽ ചെറിയ രാജ്യങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് അവരുടെ അസ്തിത്വത്തിന് (Existence) വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടമാണ്. ഈ "മരിക്കാൻ തയാറായുള്ള പോരാട്ടം" വലിയ സൈന്യത്തിന്റെ ആത്മവിശ്വാസം തകർക്കുന്നു.

ചെലവ് കുറഞ്ഞ ഡ്രോണുകളും സൈബർ ആക്രമണങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് വലിയ സൈന്യത്തെപ്പോലും വെല്ലുവിളിക്കാൻ ഇന്ന് ചെറിയ രാജ്യങ്ങൾക്ക് കഴിയുന്നു. മലനിരകളും കാടുകളും നിറഞ്ഞ ഭൂപ്രകൃതി വലിയ സൈനിക നീക്കങ്ങളെ തടസ്സപ്പെടുത്താൻ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ആയുധങ്ങളുടെ എണ്ണത്തേക്കാൾ യുദ്ധഭൂമിയിലെ തന്ത്രങ്ങളും, ജനങ്ങളുടെ പോരാട്ടവീര്യവുമാണ് പലപ്പോഴും ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ് തീരുമാനിക്കുന്നത്.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സൈനിക ശക്തിയായ അമേരിക്ക പരാജയം സമ്മതിച്ചു പിന്മാറേണ്ടി വന്ന യുദ്ധമാണ് വിയറ്റ്നാം യുദ്ധം. വിയറ്റ്നാം സൈന്യം കാടുകൾക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരുന്നാണ് പോരാടിയത്. അമേരിക്കൻ സൈന്യത്തിന് ആ കാടുകൾ പരിചിതമല്ലായിരുന്നു. ചെറിയ സംഘങ്ങളായി വന്ന് ആക്രമിക്കുകയും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അപ്രത്യക്ഷമാവുകയും ചെയ്യുന്ന തന്ത്രം അവരെ വലച്ചു. വിയറ്റ്നാം സൈന്യം ഭൂമിക്കടിയിൽ മൈലുകളോളം നീളുന്ന തുരങ്കങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചിരുന്നു. അമേരിക്ക ബോംബ് ഇടുമ്പോൾ അവർ ഈ തുരങ്കങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുകയും പിന്നീട് അപ്രതീക്ഷിതമായി പുറത്തുവന്ന് ആക്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. സ്വന്തം നാടിനെ രക്ഷിക്കാൻ ഏതറ്റം വരെയും പോകാൻ വിയറ്റ്നാം ജനത തയ്യാറായിരുന്നു. അമേരിക്കയ്ക്ക് ഇത് വെറുമൊരു വിദൂര യുദ്ധം മാത്രമായിരുന്നു, എന്നാൽ വിയറ്റ്നാമിന് ഇത് നിലനിൽപ്പിന്റെ പോരാട്ടമായിരുന്നു.

സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ അഫ്ഗാൻ അധിനിവേശവും ഇത്തരണത്തിൽ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത് മറിച്ചല്ല. അഫ്ഗാനിസ്ഥാനിലെ ദുർഘടമായ മലനിരകൾ സോവിയറ്റ് ടാങ്കുകൾക്കും വിമാനങ്ങൾക്കും വലിയ തടസ്സമായി. പ്രാദേശിക പോരാളികൾക്ക് ഈ മലനിരകൾ കൃത്യമായി അറിയാമായിരുന്നു. മുജാഹിദീൻ പോരാളികൾക്ക് അമേരിക്കയും പാകിസ്ഥാനും അത്യാധുനിക ആയുധങ്ങൾ (പ്രധാനമായും വിമാനങ്ങളെ വെടിവച്ചിടാൻ കഴിയുന്ന Stinger Missiles നൽകി. ഇത് സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ ആകാശാധിപത്യം തകർത്തു. വർഷങ്ങൾ നീണ്ടുനിന്ന യുദ്ധം സോവിയറ്റ് യൂണിയന്റെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയെ തകർത്തു.

വലിയ സൈന്യത്തിന് വലിയ ലക്ഷ്യങ്ങൾ വേണം, എന്നാൽ ചെറിയ സൈന്യം ചിതറി നിന്ന് ആക്രമിക്കുന്നു. അവരുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ ചെറുതായിരിക്കും. സ്വന്തം നാട്ടിലെ ജനങ്ങൾ യുദ്ധത്തിനെതിരെ തിരിയുമ്പോൾ ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങൾക്ക് യുദ്ധം നിർത്തേണ്ടി വരുന്നു. ഒരു രാജ്യത്തെ കീഴടക്കാം, പക്ഷേ അവിടുത്തെ ജനങ്ങളെ മുഴുവൻ കീഴടക്കാൻ സാധിക്കില്ല. ഒളിയുദ്ധം നടത്തുന്ന പോരാളികൾക്ക് നേരെ അണുബോംബ് പ്രയോഗിക്കുന്നത് ആത്മഹത്യാപരമാണ്.

ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും കരുത്തരായ രണ്ട് സൈന്യാധിപന്മാർക്ക്—നെപ്പോളിയൻ ബോണപ്പാർട്ടിനും അഡോൾഫ് ഹിറ്റ്‌ലർക്കും—റഷ്യയിൽ വെച്ച് നേരിടേണ്ടി വന്ന പരാജയം ലോകചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ പാഠങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. വലിയ സൈന്യവും ആയുധങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ടും അവർ പരാജയപ്പെട്ടത് പ്രധാനമായും റഷ്യയിലെ അതികഠിനമായ തണുപ്പാണ്. റഷ്യ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രാജ്യമാണ്. എത്ര കീഴടക്കിയാലും റഷ്യ തീരില്ല. എത്രയേറെ മുന്നേറിയാലും യുദ്ധം അവസാനിക്കാത്തത് സൈനികരുടെ ആത്മവീര്യം തകർത്തു.

സാധാരണ യുദ്ധങ്ങൾ തുറന്ന മൈതാനങ്ങളിലാണ് നടക്കാറുള്ളത്. എന്നാൽ നഗരയുദ്ധത്തിൽ ​ഓരോ തെരുവിനും ഓരോ കെട്ടിടത്തിനും വേണ്ടി സൈനികർ തമ്മിൽ പോരാടേണ്ടിവരും. ഓരോ വീടുകളും കെട്ടിടങ്ങളും ഒരു യുദ്ധക്കളമായി മാറ്റാൻ അവർ തയ്യാറെടുക്കും. ഒരു വൻശക്തിക്ക് ചെറിയ രാജ്യത്തെ കീഴടക്കണമെങ്കിൽ വലിയ തോതിൽ സൈനികരെ നഷ്ടപ്പെടുത്തേണ്ടി വരും.

​ഈ രാജ്യങ്ങളെല്ലാം കാണിച്ചുതരുന്നത് "വലിപ്പമല്ല, മറിച്ച് തയ്യാറെടുപ്പാണ് പ്രധാനം" എന്നാണ്. അണുവായുധങ്ങൾ ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു യുദ്ധം ജയിക്കാനാവില്ല. പ്രാദേശികമായ തന്ത്രങ്ങളും ജനങ്ങളുടെ പിന്തുണയും അത്യാധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയുമാണ് യഥാർത്ഥ പ്രതിരോധം. റഷ്യ-ഉക്രെയ്ൻ യുദ്ധത്തിൽ കണ്ടതുപോലെ, ഒരു രാജ്യം പിടിച്ചെടുക്കുക എന്നത് എളുപ്പമാണ്, പക്ഷേ അവിടുത്തെ ജനങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുക (Occupation) എന്നത് അസാധ്യമാണ്. വലിയ രാജ്യങ്ങൾ പോലും ചിലപ്പോൾ തോറ്റുപോകാമെന്നും ചെറിയ പ്രതിരോധങ്ങൾ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാമെന്നും ചരിത്രം തെളിയിക്കുന്നു. - vkorason@yahoo.com.

 കോരസൺ