ലോകത്തിന്റെ ഏതു കോണിലായാലും ശരി, മലയാളി എന്നാൽ രാഷ്ട്രീയ പ്രബുദ്ധതയുടെയും സമകാലിക ബോധത്തിന്റെയും പര്യായമാണ്.
ചായക്കടകൾ മുതൽ സോഷ്യൽ മീഡിയ ടൈംലൈനുകൾ വരെ അന്താരാഷ്ട്ര രാഷ്ട്രീയത്തിലെ സൂക്ഷ്മചലനങ്ങളെപ്പോലും വിചാരണ ചെയ്യാൻ കെൽപ്പുള്ളതാണ് മലയാളിയുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധം. സമകാലിക കാര്യങ്ങളിലുള്ള ഈ ജാഗ്രത നമ്മെ എപ്പോഴും പ്രബുദ്ധരാക്കുന്നു എന്നത് ശരിതന്നെ. എന്നാൽ, ഇതേ രാഷ്ട്രീയ യുക്തികൾ കളിമുറ്റങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണുമടച്ച് പറിച്ചുനടുമ്പോൾ, നമ്മുടെ പ്രബുദ്ധത പക്വതയില്ലാത്ത ഒരുതരം അസഹിഷ്ണുതയായി മാറിപ്പോകുന്നുണ്ടോ എന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.

കായികരംഗത്തെ രാഷ്ട്രീയവൽക്കരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകളിൽ മലയാളിയുടെ ഇരട്ടത്താപ്പ് ഏറ്റവും പ്രകടമാകുന്നത് സമീപകാല സംഭവങ്ങളിലാണ്. അതിർത്തിയിലെ രാഷ്ട്രീയ-സുരക്ഷാ തർക്കങ്ങൾ മുൻനിർത്തി പാകിസ്ഥാനിലേക്ക് ഇന്ത്യൻ ക്രിക്കറ്റ് ടീമിനെ അയക്കില്ലെന്ന് ബി.സി.സി.ഐ (BCCI) കർശന നിലപാടെടുത്തപ്പോൾ നമ്മുടെ ഇടയിലെ വലിയൊരു വിഭാഗം കായികപ്രേമികൾ രോഷാകുലരായിരുന്നു. "കായികരംഗത്ത് രാഷ്ട്രീയം കലർത്തരുത്, കളി അതിർത്തികൾക്ക് അപ്പുറമുള്ള സൗഹൃദമാണ്" എന്ന് അന്ന് ഘോരഘോരം വാദിച്ച അതേ ആളുകൾ തന്നെയാണ് ഇന്ന് മറ്റൊരു അന്താരാഷ്ട്ര വേദിയിൽ പൂർണ്ണമായും മലക്കംമറിയുന്നത്. റഷ്യ-ഉക്രെയ്ൻ യുദ്ധത്തിന്റെ പേരിലോ, മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെ സങ്കീർണ്ണമായ ഇസ്രായേൽ-പാലസ്തീൻ സംഘർഷങ്ങളുടെ പേരിലോ ഒരു രാജ്യം അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ സ്വീകരിക്കുന്ന വിദേശനയങ്ങളെ അളവുകോലാക്കി, കളിയിലെ ഒരു പ്രത്യേക ടീമിനെ പിന്തുണയ്ക്കാനോ ബഹിഷ്കരിക്കാനോ ഇന്ന് ഇതേ ആളുകൾ പരസ്യമായി ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു. ഇത്തരം നിലപാടുകളിലെ വൈരുദ്ധ്യം കായികലോകം നേരിടുന്ന ഏറ്റവും അപകടകരമായ പ്രവണതയാണ്.

ചരിത്രപരമായ ശരിതെറ്റുകളും ഭൂതകാലത്തിലെ മുറിവുകളും വെച്ച് കളിയിലെ ടീമുകളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ നമുക്ക് എങ്ങനെയാണ് ഒരു മത്സരത്തെ അതിന്റെ തനിമയോടെ ആസ്വദിക്കാൻ കഴിയുക? ഉദാഹരണത്തിന്, നാളെ ഇംഗ്ലണ്ടും ശ്രീലങ്കയും തമ്മിൽ ഒരു ക്രിക്കറ്റ് പോരാട്ടം നടക്കുന്നു എന്ന് കരുതുക. കൊളോണിയൽ കാലഘട്ടത്തിൽ ബ്രിട്ടൻ ഇന്ത്യയോട് ചെയ്ത ക്രൂരതകൾ ഓർത്ത് ഇംഗ്ലണ്ടിനെയോ, തമിഴ് വംശജർക്കെതിരെ നടന്ന ആഭ്യന്തര അക്രമങ്ങൾ മുൻനിർത്തി ശ്രീലങ്കയെയോ നാം വെറുക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ, ആ മൈതാനത്ത് നടക്കുന്ന മനോഹരമായ കായികപോരാട്ടത്തിന് എന്ത് പ്രസക്തിയാണുള്ളത്?

അതുപോലെ തന്നെയാണ് ലോകകപ്പ് ഫുട്ബോളിൽ അർജന്റീനയും ഫ്രാൻസും ഏറ്റുമുട്ടുമ്പോൾ, ഫ്രാൻസിന്റെ പഴയ ആഫ്രിക്കൻ അധിനിവേശ ചരിത്രം ചർച്ചയാക്കി കളിയിലെ കായികമികവിനെ വിസ്മരിക്കുന്നത്. ചരിത്രത്തിലെ രാഷ്ട്രീയ പാപങ്ങൾ കഴുകി വെടിപ്പാക്കാനുള്ള വേദിയല്ല കളിമുറ്റങ്ങൾ.

ഇതിനേക്കാളെല്ലാം വിനാശകരമായ മറ്റൊരു ദുരന്തമാണ് ഇന്ന് കായികസംസ്കാരത്തിലേക്ക് പടരുന്ന മതപരമായ ചേരിതിരിവ്. ഒരു ടീമിലെ കളിക്കാരുടെ മത പശ്ചാത്തലം നോക്കി അവർ ജയിക്കണമെന്നോ തോൽക്കണമെന്നോ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ശുദ്ധമായ കായിക വിരുദ്ധതയാണ്.

ഇസ്രായേൽ-പാലസ്തീൻ വിഷയത്തിലെ തങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളുടെ പേരിൽ കളിയിലെ ടീമുകളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്, കായികരംഗത്തെ മതപരമായി വേർതിരിക്കുന്നതിന് തുല്യമായ മറ്റൊരു വലിയ വിപത്താണ്. ഇത്തരത്തിലുള്ള വിദ്വേഷ ചിന്തകൾ കായികരംഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വമായ 'ഫെയർ പ്ലേ' (Fair Play) എന്ന സങ്കൽപ്പത്തെത്തന്നെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു.
ഒരു കായികതാരം വർഷങ്ങളോളം ചോരയും നീരും ഒഴുക്കി ഗ്രൗണ്ടിൽ വിയർപ്പൊഴുക്കുന്നത് തന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ നയങ്ങൾ ലോകത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്താനല്ല.

ഒളിമ്പിക്സിലോ ലോകകപ്പിലോ മത്സരിക്കുന്ന അത്‌ലറ്റുകൾ ആ രാജ്യത്തെ ഭരണാധികാരികളുടെ പ്രതിനിധികളല്ല, മറിച്ച് കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെ പ്രതിഭ തെളിയിച്ച വ്യക്തികളാണ്. മൈതാനങ്ങളിൽ നമ്മൾ കാണേണ്ടത് ആ പ്രതിഭയെയാണ്; രാജ്യങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രങ്ങളെയല്ല. കളിയിൽ റഷ്യൻ താരം മെദ്വദേവിന്റെ ടെന്നീസ് ഷോട്ടുകളെയും, പലസ്തീൻ വിഷയത്തിൽ വിയോജിപ്പുള്ള രാജ്യങ്ങളിലെ അത്‌ലറ്റുകളുടെ വേഗതയെയും ഒരുപോലെ കൈയടിച്ച് പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാൻ ഒരു കായികപ്രേമിക്ക് സാധിക്കണം.

നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ ബോധം ഉയർന്ന നിലവാരമുള്ളതാകാം, പക്ഷേ കായികരംഗത്ത് അത് പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടത് ഒരു കളിയെ അതിന്റെ തനിമയോടെ ആസ്വദിക്കാനുള്ള പക്വത കാണിച്ചുകൊണ്ടാണ്. ഭരണകൂടങ്ങളുടെ വിദേശനയങ്ങളും കളിയിലെ സൗന്ദര്യവും തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചു കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിൽ, നമ്മൾ അവകാശപ്പെടുന്ന ഈ 'രാഷ്ട്രീയ പ്രബുദ്ധത' വെറും അസഹിഷ്ണുതയുടെ മറ്റൊരു മുഖം മാത്രമായി ചുരുങ്ങിപ്പോകും.

കളിമുറ്റങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്നും മതത്തിൽ നിന്നും മുക്തമാക്കി, കളിയിലെ സൗന്ദര്യത്തെയും പ്രതിഭകളെയും മാത്രം നെഞ്ചിലേറ്റാൻ നമുക്ക് സാധിക്കണം. ആ കായിക പക്വതയാണ് യഥാർത്ഥ പ്രബുദ്ധനായ മലയാളി കായികപ്രേമിയുടെ ലക്ഷണം. കളി കളി മാത്രമാണ്, അതിലപ്പുറം ഒന്നുമല്ല.

സിബി ഗോപാലകൃഷ്ണൻ