ഈസ്റ്റർ, മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളിൽ പ്രത്യാശയുടെ വെളിച്ചം തെളിയിക്കുന്ന മഹത്തായ സന്ദേശമാണ്. അതിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും വിജയത്തിന്റെയും ദിവ്യമായ സന്തോഷവാർത്ത നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. മരണത്തിന്റെ ഇരുട്ടിനെ തുരത്തിക്കളഞ്ഞു ജീവൻ വിജയം നേടിയെന്ന ശാശ്വത സാക്ഷ്യമായി ശൂന്യമായ കല്ലറ നിലകൊള്ളുന്നു. മനുഷ്യരോടുള്ള ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം അതിരുകളില്ലാത്തതും അവസാനമില്ലാത്തതുമാണെന്ന ഉറച്ച ഉറപ്പാണ് അത് ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുന്നത്.

ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കായി പുനരുത്ഥാനം വെറും ഒരു ചരിത്രസംഭവമല്ല; അത് വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉറച്ച അടിത്തറയാണ്. ക്രിസ്തുവിലൂടെ മനുഷ്യന് ക്ഷമയും ആത്മീയ പുതുക്കലും നിത്യജീവന്റെ മഹത്തായ വാഗ്ദാനവും ലഭിക്കുന്നുവെന്ന ദൈവിക സത്യത്തിന്റെ ശക്തമായ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ് അത്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈസ്റ്റർ ജീവനുള്ള പ്രത്യാശയുടെ മഹോത്സവമായി മാറുന്നു. ഇരുളിന്റെ നിഴലുകൾക്കപ്പുറം പ്രകാശം ഉദിക്കുന്നുവെന്ന ഉറപ്പോടെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ വിജയത്തിൽ ആനന്ദിക്കാനും അവനിൽ ലഭിക്കുന്ന പുതിയ ജീവിതവും നിത്യ പ്രത്യാശയും ഹൃദയപൂർവ്വം സ്വീകരിക്കാനും വിശ്വാസികളെ ക്ഷണിക്കുന്ന അനുഗ്രഹദിനമാണ് ഈസ്റ്റർ.

ആ ദിവസം നമ്മോട് പറയുന്നത് ഇതാണ് — നിരാശയുടെ രാത്രി എത്ര ദൈർഘ്യമുണ്ടായാലും, ദൈവത്തിന്റെ കൃപയിൽ പ്രത്യാശയുടെ പ്രഭാതം നിർബന്ധമായും ഉദിക്കും.

ആദാമും ഹവ്വയും ദൈവത്തിന്റെ കല്പന ലംഘിച്ച ആ നിമിഷം മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ ഒരു ദുഃഖകരമായ തിരിവായി മാറി. സൃഷ്ടാവിനോടുള്ള ആത്മബന്ധത്തിൽ ഒരു ഭിന്നത ഉണ്ടായി. ദൈവസന്നിധിയിൽ നിന്നുള്ള ആ വേർപാട് മനുഷ്യരാശിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ഗഹനമായ വേദനയായി പതിഞ്ഞു. ആ വീഴ്ചയുടെ പ്രതിഫലങ്ങൾ തലമുറകളിലൂടെ മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെ സ്പർശിച്ചു.

എന്നാൽ മനുഷ്യൻ വീണുവെന്നതുകൊണ്ട് ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹം കുറഞ്ഞില്ല. അതു അനന്തവും കരുണാപൂർണ്ണവും ആയിത്തന്നെ തുടർന്നു. തിരുവെഴുത്ത് പറയുന്നു:

“പിതാവ് തന്റെ മക്കളോടു കരുണ കാണിക്കുന്നതുപോലെ യഹോവയും അവനെ ഭയപ്പെടുന്നവരോടു കരുണ കാണിക്കുന്നു.” (സങ്കീർത്തനം 103:13)

ഈ ദൈവസ്നേഹം നമ്മുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഉപമയാണിത്. ഒരു മകൻ തെറ്റുമ്പോൾ പിതാവിന്റെ ഹൃദയം കഠിനമാകുന്നില്ല; മറിച്ച് കരുണകൊണ്ട് ഉരുകുന്നു. അതുപോലെ മനുഷ്യൻ തെറ്റിപ്പോയപ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയവും കരുണകൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.

എങ്കിലും ദൈവം സ്നേഹമാത്രമല്ല; അവൻ പൂർണ്ണമായ നീതിയുമാണ്. അവന്റെ വിശുദ്ധത പാപത്തെ അവഗണിക്കുകയില്ല. നീതി അനുസരണം ആവശ്യപ്പെടുന്നു; അനുസരണക്കേടിന് പരിഹാരവും പ്രായശ്ചിത്തവും ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

പുറമേനോക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു സംഘർഷം പോലെ തോന്നാം — സ്നേഹവും നീതിയും തമ്മിലുള്ള ഒരു വിചിത്രമായ സംഘർഷം. എന്നാൽ ദൈവത്തിൽ അത്തരം ഒരു സംഘർഷമില്ല. അവന്റെ സ്നേഹവും നീതിയും പരസ്പരം വിരുദ്ധങ്ങളല്ല; അവ പരിപൂർണ്ണമായ സമന്വയത്തിലാണ്.

ദൈവം നീതിപ്രകാരം മനുഷ്യനെ മുഴുവനായി നശിപ്പിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ സ്നേഹം വെളിപ്പെടുമായിരുന്നില്ല. മറിച്ച് പാപത്തെ അവഗണിച്ചിരുന്നുവെങ്കിൽ നീതി നഷ്ടപ്പെടുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ ഒന്നിനും കുറവുവരാൻ സാധിക്കില്ല.

അതുകൊണ്ട് ദൈവത്തിന്റെ അത്ഭുതകരമായ ജ്ഞാനത്തിൽ ഒരു ദിവ്യമായ വഴി തെളിഞ്ഞു.

മനുഷ്യരാശിയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരൊറ്റ മനുഷ്യനെങ്കിലും പാപമില്ലാത്തവനായി കണ്ടെത്താനായിരുന്നെങ്കിൽ — ഒരാൾ മാത്രം കുറ്റമറ്റവനായി നിന്നിരുന്നെങ്കിൽ — ലോകത്തിന്റെ പാപഭാരം അവന്റെമേൽ ചുമത്താമായിരുന്നു. അവൻ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി സഹിക്കാമായിരുന്നു.

എന്നാൽ കാലത്തിന്റെ ദീർഘനദിയിലൂടെ ആദാമിൽ നിന്ന് കാലാന്ത്യംവരെ ദൈവം നോക്കിയപ്പോൾ, അത്തരം ഒരാളെയും കണ്ടില്ല. മനുഷ്യരൊക്കെയും ഒരേ വീഴ്ചയുടെ അടയാളം വഹിച്ചവരായിരുന്നു.

അതിനാൽ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭം മുതൽ തന്നെയായിരുന്നു ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതി ഒരുക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്.

കാലം തികഞ്ഞപ്പോൾ ദൈവം തന്റെ ഏകജാതനായ പുത്രനെ ലോകത്തിലേക്കയച്ചു (ഗലാത്യർ 4:4). മനുഷ്യനായി ജീവിച്ച് പാപമില്ലാത്ത ജീവിതം നയിക്കാനും മനുഷ്യരാശിയുടെ പാപങ്ങൾക്ക് പകരമായി തന്റെ ജീവൻ അർപ്പിക്കാനും ആയിരുന്നു അവന്റെ വരവ്. അപ്പൊസ്തലനായ പൗലോസ് എഴുതിയതുപോലെ:

“എല്ലാവരും പാപം ചെയ്തു; ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിൽ നിന്ന് കുറവായി.” (റോമർ 3:23)

മനുഷ്യരിൽ ആരും ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ കുറ്റഭാരവും വഹിക്കാൻ യോഗ്യരായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ദൈവത്തിന്റെ ഏക പുത്രൻ തന്നെ ആ ഭാരമേറ്റെടുത്തു.

ക്രൂശിൽ യേശുവിനെ നാം കാണുമ്പോൾ ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാപദ്ധതിയുടെ അതുല്യസൗന്ദര്യം വെളിവാകുന്നു. അവിടെ ദൈവത്തിന്റെ നീതി നിറവേറ്റപ്പെട്ടു — കാരണം പാപത്തിന് വില കൊടുക്കപ്പെട്ടു. അതേസമയം ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹവും മഹത്വമായി തെളിഞ്ഞു — കാരണം മനുഷ്യൻ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടില്ല.

ക്രൂശിൽ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ യേശു പ്രഖ്യാപിച്ചു:

“എല്ലാം നിവർത്തിയായി.”

അത് പരാജയത്തിന്റെ വിളിയല്ല; മനുഷ്യരക്ഷയുടെ മഹത്തായ ദൗത്യം പൂർത്തിയായതായി പ്രഖ്യാപിച്ച വിജയഘോഷമായിരുന്നു.

“എന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ ദൈവമേ, നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചതെന്തു?” (മത്തായി 27:46) എന്ന യേശുവിന്റെ വേദനയാർന്ന നിലവിളിയിൽ, മനുഷ്യരാശിയുടെ മുഴുവൻ പാപഭാരവും അവൻ വഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു — കാലങ്ങളിലൂടെ ഒഴുകിയ എല്ലാ കുറ്റങ്ങളും വേദനകളും ഉൾപ്പെടെ.

ഇത് വെറും അനുമാനങ്ങളോ ചിന്താപരമായ കെട്ടുകഥകളോ അല്ല. ദൈവവചനത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് ഉദിച്ചുയരുന്ന സത്യമാണ്.

വാസ്തവത്തിൽ, മുഴുവൻ തിരുവെഴുത്തിന്റെ ഹൃദയം ഈ ഒരു സന്ദേശത്തിലാണ്.

പഴയ നിയമം പ്രതീക്ഷയോടെ പറയുന്നു:

“യേശു വരുന്നു.”

പുതിയ നിയമം സന്തോഷത്തോടെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു:

“യേശു വന്നിരിക്കുന്നു.” ഇപ്പൊഴും എപ്പോഴും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ- അതായിരിക്കട്ടെ യേശുനാഥന്റെ പുനരുത്ഥാനം ആഘോഷിക്കുന്ന നമ്മുടെ വിശ്വാസവും!

 ഡോ.മാത്യു ജോയിസ് മാടപ്പാട്ട്